Zbuduj własne zderzenie
Wstrzyknij paczki protonów, rozpędź je niemal do prędkości światła i skrzyżuj wiązki w sercu detektora, wszystko na żywo, sterowane suwakami.
Symulacja jest poglądowa: oddaje zasadę działania pierścienia LHC (wstrzykiwanie z SPS, rozpędzanie we wnękach RF, zakrzywianie polem 1232 magnesów dipolowych i zderzenia w punktach ATLAS, CMS, ALICE, LHCb), a wartości liczbowe są przybliżone.
Sześć kroków od wodoru do zderzenia
Zanim protony spotkają się w detektorze, przechodzą przez cały łańcuch akceleratorów CERN.
Źródło
Z butli wodoru pole elektryczne odziera elektrony, zostają gołe protony.
Łańcuch
Linac → Booster → PS → SPS stopniowo rozpędzają wiązkę przed LHC.
Wstrzyknięcie
Paczki trafiają do dwóch przeciwbieżnych rur pierścienia.
Rozpędzanie
Wnęki RF dokładają energię na każdym okrążeniu, do 6,8 TeV na wiązkę.
Zderzenie
W 4 punktach wiązki krzyżują się 40 mln razy na sekundę.
Detekcja
Warstwy detektora rekonstruują tory produktów rozpadu.
Detektory w punktach zderzeń
Każdy z czterech głównych eksperymentów patrzy na zderzenia inaczej, przełącz tryb „Detektor”, by zobaczyć tory rozpadu.
ATLAS
46 m długości, 25 m średnicy, największy detektor LHC. Współodkrywca bozonu Higgsa.
CMS
Kompaktowy, ale cięższy od wieży Eiffla. Drugi zespół, który potwierdził Higgsa.
ALICE
Bada plazmę kwarkowo-gluonową w zderzeniach ciężkich jonów ołowiu.
LHCb
Śledzi subtelne różnice między materią a antymaterią w rozpadach kwarka b.
Często zadawane pytania
Od kineskopu do akceleratora
Ten sam pomysł, rozpędzona wiązka cząstek, w skali Twojego salonu i w skali 27 kilometrów.